گیرنده آسیالوگلیکوپروتئین

گیرنده‌های آسیالوگلیکوپروتئین (انگلیسی: Asialoglycoprotein receptor) لکتین‌هایی هستند که به آسیالوگلیکوپروتئین و گلیکوپروتئین‌هایی که سیالیک اسیدشان برداشته شده و ریشه‌های گالاکتوزی‌شان آشکار شده، اتصال می‌یابند. این گیرنده‌ها در هپاتوسیت‌های کبد واقع شده‌اند و گلیکوپروتئین یادشده را از جریان خون بر می‌زدایند.

گیرنده ۱ آسیالوگلیکوپروتئین
شناساگرها
نمادASGR1
آنتره432
HUGO742
میراث مندلی در انسان108360
RefSeqNM_001671
یونی‌پورتP07306
اطلاعات دیگر
جایگاهChr. 17 p13-p11
گیرنده ۲ آسیالوگلیکوپروتئین
شناساگرها
نمادASGR2
آنتره433
HUGO743
میراث مندلی در انسان108361
RefSeqNM_080914
یونی‌پورتP07307
اطلاعات دیگر
جایگاهChr. 17 p

بیان این گیرنده‌ها بر سطح سلول‌های کبدی، رده‌های سلولی نامیرا برخی از انواع کارسینوماهای انسان و سلول‌های سرطان کبد تشدید می‌شود. این گیرنده‌ها به میزان اندکی نیز توسط سلول‌های غده‌ای کیسه صفرا و معده ساخته می‌شود. از لاکتوبیونیک اسید برای دارورسانی به سلول‌هایی که گیرنده‌های آسیالوگلیکوپروتئین را بیان می‌کنند، استفاده شده‌است.[1]

منابع

  1. Roggenbuck D, Mytilinaiou MG, Lapin SV, Reinhold D, Conrad K (December 2012). "Asialoglycoprotein receptor (ASGPR): a peculiar target of liver-specific autoimmunity". Auto- Immunity Highlights. 3 (3): 119–25. doi:10.1007/s13317-012-0041-4. PMC 4389076. PMID 26000135.

پیوند به بیرون

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.