ابن مندویه اصفهانی

ابوعلی احمدبن عبدالرحمن بن مندویه اصفهانی شاعر، پزشک، فیلسوف و گیاهشناس قرن چهارم بود. پدر او از خاندانی بزرگ و از بلغای روزگار خویش بود و علم لغت و دانش نحو و فن شعر می‌ورزید. ابن مندویه مرد ادب و فضل و او را کتابی در شعر و شعراست و نیز صاحب کناشی ملیح است در طب با بیانی شیرین.[1]

وی در خاندانی مشهور در اصفهان متولد شد . پدرش عبدالرحمان از دانشمندان دوران خود بود که علم لغت و نحو و فن شعر را به خوبی می‌دانست. ابن مندویه از شاگردان ابوماهر موسی بن یوسف بن سیار شیرازی و شاگرد مکتب علی بن عباس اهوازی و با ابوالعلاء فارسی طبیب سلاطین آل بویه معاصر بود . گویند آنگاه که عضدالدوله فناخسرو در سال ۳۷۲ قمری بیمارستان عضدی بغداد بنا کرد ۲۴ تن طبیب از اکناف ملک گرد آورد و ابن مندویه یکی از آن عده بود. ابن مندویه خدمات مهمی به علم طب کرد و تحقیقات فراوانی نیز در این زمینه دارد. زمانی که در بیمارستان بغداد به طبابت مشغول بود نامه‌هایی به پزشکان و شاگردان خود در اصفهان می‌نوشت و آن‌ها از رساله‌های او در درمان بیماری‌ها استفاده می‌کردند. [2]

آثار

  • کتاب نقض الجاحظ فی نقضه للطب
  • کتاب الجامع الکبیر. کتاب الاغذیه
  • کتاب الطبیخ
  • کتاب المغیث فی الطب
  • کتاب الکافی فی الطب و چندین رساله به اهل اصفهان که میان مردم آن ولایت متداول است .
  • کتاب المدخل الی الطب و کتاب الجامع المختصر من علم الطب
  • کتاب فی الشراب و کتاب نهایة الاختصار.
    • از رسائل :
  • رساله‌ای درترکیب طبقات چشم
  • رساله ٔ علاج بزرگ گشتن عدسی
  • رساله ٔ علاج بیماری معده
  • رساله‌ای در علاج استسقا
  • رساله‌ای در علاج مثانه
  • رساله‌ای در امراض اطفال .[1]

منابع

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.